ΙΑΜΒΟΣ
ΑΡΧΑΙΚΗ ΕΠΟΧΗ: 7ος - 6ος αιώνας π.Χ.
1. ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ Ο ΑΜΟΡΓΙΝΟΣ (7ος αιώνας π.Χ.)
Ήταν Έλληνας ιαμβικός ποιητής που έδρασε στον 7ο αιώνα π.Χ.. Ελάχιστα είναι γνωστά για την ζωή του. Γεννήθηκε στην Σάμο γύρω στο 670 π.Χ. σύμφωνα με μαρτυρίες, κι άκμασε περί το δεύτερο μισό του 7ου π. Χ., αλλά μετά παρέμεινε στην Αμοργό. Συνέγραψε ελεγείες, ιάμβους, μα απ' όλα όσα έγραψε σώζονται μόνο περίπου 200 στίχοι. Διακωμώδησε ποιητικά σχεδόν τα πάντα και το αριστούργημά του είναι ο ίαμβος "Κατά Γυναικών".
Ενδεικτικά αποσπάσματα έργων / Σωζόμενα:
«ΚΑΤΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ»
Αρχαίο κείμενο:
τὴν δ᾽ ἐκ θαλάσσης, ἣ δύ᾽ ἐν φρεσὶν νοεῖ·
τὴν μὲν γελᾷ τε καὶ γέγηθεν ἡμέρην·
ἐπαινέσει μιν ξεῖνος ἐν δόμοις ἰδών·
30 «οὐκ ἔστιν ἄλλη τῆσδε λωΐων γυνὴ
ἐν πᾶσιν ἀνθρώποισιν οὐδὲ καλλίων»·
τὴν δ᾽ οὐκ ἀνεκτὸς οὐδ᾽ ἐν ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν
οὔτ᾽ ἄσσον ἐλθεῖν, ἀλλὰ μαίνεται τότε
ἄπλητον ὥσπερ ἀμφὶ τέκνοισιν κύων,
35 ἀμείλιχος δὲ πᾶσι κἀποθυμίη
ἐχθροῖσιν ἶσα καὶ φίλοισι γίνεται·
ὥσπερ θάλασσα πολλάκις μὲν ἀτρεμὴς
ἕστηκ᾽, ἀπήμων, χάρμα ναύτῃσιν μέγα,
θέρεος ἐν ὥρῃ, πολλάκις δὲ μαίνεται
40 βαρυκτύποισι κύμασιν φορεομένη.
ταύτῃ μάλιστ᾽ ἔοικε τοιαύτη γυνὴ
ὀργήν· φυὴν δὲ πόντος ἀλλοίην ἔχει.
…………………………………………………
τὴν δ᾽ ἵππος ἁβρὴ χαιτέεσσ᾽ ἐγείνατο,
ἣ δούλι᾽ ἔργα καὶ δύην περιτρέπει,
κοὔτ᾽ ἂν μύλης ψαύσειεν, οὔτε κόσκινον
60 ἄρειεν, οὔτε κόπρον ἐξ οἴκου βάλοι,
οὔτε πρὸς ἰπνὸν ἀσβόλην ἀλεομένη
ἵζοιτ᾽. ἀνάγκῃ δ᾽ ἄνδρα ποιεῖται φίλον·
λοῦται δὲ πάσης ἡμέρης ἄπο ῥύπον
δίς, ἄλλοτε τρίς, καὶ μύροις ἀλείφεται,
65 αἰεὶ δὲ χαίτην ἐκτενισμένην φορεῖ
βαθεῖαν, ἀνθέμοισιν ἐσκιασμένην.
καλὸν μὲν ὦν θέημα τοιαύτη γυνὴ
ἄλλοισι, τῷ δ᾽ ἔχοντι γίνεται κακόν,
ἢν μή τις ἢ τύραννος ἢ σκηπτοῦχος ᾖ,
70 ὅστις τοιούτοις θυμὸν ἀγλαΐζεται.
Μετάφραση:
Την άλλη πάλι απ᾽ την θάλασσα, δίβουλη.
Γελά την μιαν ημέρα και λάμπει από χαρά·
Ο επισκέπτης του σπιτιού θα την παινέσει:
«Καλύτερη γυναίκα από τούτη στον κόσμο όλο
δεν υπάρχει, καμιά δεν είναι ωραιότερη!»
Στα μάτια της την άλλη μέρα δεν θέλει να τον δει,
ούτε και να τον πλησιάσει. Μαίνεται τότε
απλησίαστη σαν σκύλα που φυλάσσει τα μικρά της.
Αμείλικτη σε όλους, με μούτρα ξινισμένα.
Συμπεριφέρεται το ίδιο σε φίλους και σ᾽ εχθρούς.
Όπως κι η θάλασσα· πολλές φορές στέκεται
ακίνητη, κακό δεν κάνει, χαρά μεγάλη για τους ναυτικούς,
το καλοκαίρι. Πολλές φορές λυσσομανά,
βαρύκτυπα τα κύματα την παρασύρουν.
Σ᾽ αυτήν τη θάλασσα μοιάζουν τέτοιας γυναίκας
τα αισθήματα. Το φυσικό του πόντου; η αλλαγή!
..............................................................................
Την άλλη γέννησε φοράδα παχουλή με χαίτη μακριά,
βαριές δουλειές και συγυρίσματα τα αποφεύγει.
Χειρόμυλο; Ούτε που θ᾽ άγγιζε. Κόσκινο; Ούτε θα σήκωνε ποτέ.
Από το σπίτι έξω δεν θα πετούσε την βρομιά.
Στο μαγειρείο; Ποτέ δεν θα καθόταν γιατί αποφεύγει
την καπνιά. Ανόρεχτα, με το στανιό τον άντρα της κάνει εραστή.
Πλένει ολάκερο το σώμα της την κάθε μέρα δυο,
άλλοτε τρεις φορές κι αλείφεται με μύρα,
πάντοτε την χαίτη την έχει καλοχτενισμένη
μακριά, κι είναι στεφανωμένη με λουλούδια.
Ωραίο είναι θέαμα γυναίκα σαν αυτή
στους άλλους, σ᾽ όποιον την έχει είναι συμφορά,
εκτός αν είναι τύραννος ή μεγιστάνας,
που ενδομύχως για αποκτήματα τέτοια καμαρώνει.
(μετάφραση Μ. Ζ. Κοπιδάκης)
2. ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ (680-630 π.Χ.)
Ήταν αρχαίος λυρικός ποιητής. Συνέθεσε ελεγείες, ύμνους και ποιήματα σε ιαμβικό και τροχαϊκό μέτρο. Θεωρείται ο δημιουργός του λόγιου ιάμβου και της χρήσης του με σκοπό την σάτιρα. Γεννήθηκε στην Πάρο και γνώρισε την μεγαλύτερή του ακμή περίπου το 650 π.Χ.
Ενδεικτικά αποσπάσματα έργων / Σωζόμενα:
«Η ΑΡΝΗΣΗ»
Αρχαίο κείμενο:
οὔ μοι τὰ Γύγεω τοῦ πολυχρύσου μέλει,
οὐδ᾽ εἷλέ πώ με ζῆλος, οὐδ᾽ ἀγαίομαι
θεῶν ἔργα, μεγάλης δ᾽ οὐκ ἐρέω τυραννίδος·
ἀπόπροθεν γάρ ἐστιν ὀφθαλμῶν ἐμῶν.
Μετάφραση:
Για τα πλούτη του πολύχρυσου Γύγη δεν νοιάζομαι,
δεν τα ζήλεψα ποτέ μου,
τα δώρα των θεών δεν με θαμπώνουν
και η κραταιά τυραννίδα δεν με συγκινεί·
είναι όλα τόσο μακριά από τα μάτια μου.
(μετάφραση Θ. Κ. Στεφανόπουλος)
«ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ»
Αρχαίο κείμενο:
οὐ φιλέω μέγαν στρατηγὸν οὐδὲ διαπεπλιγμένον
οὐδὲ βοστρύχοισι γαῦρον οὐδ᾽ ὑπεξυρημένον,
ἀλλά μοι σμικρός τις εἴη καὶ περὶ κνήμας ἰδεῖν
ῥοικός, ἀσφαλέως βεβηκὼς ποσσί, καρδίης πλέως.
Μετάφραση:
Δεν θέλω να είναι μεγαλόσωμος ο στρατηγός
ούτε να περπατάει με πόδι αλύγιστο
ούτε να καμαρώνει για τα κυματιστά του τα μαλλιά
ούτε να ξυρίζει επιτηδευμένα τα γένια του·
ας είναι, αν θες, μικρόσωμος, ας είναι στραβοκάνης,
μονάχα να πατάει γερά στα πόδια του και να ᾽χει καρδιά στα στήθη.
(μετάφραση Θ. Κ. Στεφανόπουλος)
3. ΣΟΛΩΝ Ο ΑΘΗΝΑΙΟΣ (639-559 π.Χ.)
Ήταν σημαντικός Αθηναίος νομοθέτης, φιλόσοφος, ποιητής και ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας. Ανήκε σε πλούσια και αριστοκρατική οικογένεια που απέδιδε την καταγωγή της στην γενιά του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόδρου. Όταν ο Σόλων έχασε την περιουσία του, στράφηκε προς το εμπόριο και ταξίδεψε στην Αίγυπτο και την Μ. Ασία. Επωφελούμενος από τα ταξίδια του αυτά μελέτησε ξένους πολιτισμούς και νόμους, καθώς και τον πολιτικοοικονομικό βίο των άλλων χωρών. Τα εφόδια που απέκτησε τα χρησιμοποίησε αποτελεσματικά για την κοινωνική και οικονομική ανόρθωση της πατρίδας του και έτσι κατόρθωσε να αναδειχτεί στο σπουδαιότερο άνδρα της εποχής του.
Ενδεικτικά αποσπάσματα έργων / Σωζόμενα:
«ΣΟΛΩΝΟΣ ΑΠΟΛΟΓΟΣ»
Αρχαίο κείμενο:
Εγὼ δὲ τῶν μὲν οὕνεκα ξυνήγαγον
δῆμον, τί τούτων πρὶν τυχεῖ̣ν̣ ἐ̣παυσάμην;
συμμαρτυροίη ταῦτ᾽ ἂν ἐν δίκῃ Χρόνου
μήτηρ μεγίστη δαιμόνων Ὀλυμπίων
5 ἄριστα, Γῆ μέλαινα, τῆς ἐγώ ποτε
ὅρους ἀνεῖλον πολλαχῇ πεπηγότας,
πρόσθεν δὲ δουλεύουσα, νῦν ἐλευθέρη.
πολλοὺς δ᾽ Ἀθήνας πατρίδ᾽ ἐς θεόκτιτον
ἀνήγαγον πραθέντας, ἄλλον ἐκδίκως,
10 ἄλλον δικαίως, τοὺς δ᾽ ἀναγκαίης ὑπὸ
χρειοῦς φυγόντας, γλῶσσαν οὐκέτ᾽ Ἀττικὴν
ἱέντας, ὡς δὴ πολλαχῇ πλανωμένους·
τοὺς δ᾽ ἐνθάδ᾽ αὐτοῦ δουλίην ἀεικέα
ἔχοντας, ἤθη δεσποτέων τρομεομένους,
15 ἐλευθέρους ἔθηκα. ταῦτα μὲν κράτει
ὁμοῦ βίην τε καὶ δίκην ξυναρμόσας
ἔρεξα, καὶ διῆλθον ὡς ὑπεσχόμην·
θεσμοὺς δ᾽ ὁμοίως τῷ κακῷ τε κἀγαθῷ
εὐθεῖαν εἰς ἕκαστον ἁρμόσας δίκην
20 ἔγραψα. κέντρον δ᾽ ἄλλος ὡς ἐγὼ λαβών,
κακοφραδής τε καὶ φιλοκτήμων ἀνήρ,
οὐκ ἂν κατέσχε δῆμον· εἰ γὰρ ἤθελον
ἃ τοῖς ἐναντίοισιν ἥνδανεν τότε,
αὖτις δ᾽ ἃ τοῖσιν οὕτεροι φρασαίατο,
25 πολλῶν ἂν ἀνδρῶν ἥδ᾽ ἐχηρώθη πόλις.
τῶν οὕνεκ᾽ ἀλκὴν πάντοθεν ποιεόμενος
ὡς ἐν κυσὶν πολλῇσιν ἐστράφην λύκος.
Μετάφραση:
Εγώ, από τους στόχους που έταξα, όταν συγκάλεσα τον δήμο,
ποιον εγκατέλειψα πριν τον πετύχω;
Μάρτυρας αψευδής στο δικαστήριο του Χρόνου
η μεγάλη μητέρα των Ολυμπίων θεών,
η σκοτεινή Γη· από πάνω της εγώ
σήκωσα κάποτε τα σημάδια των συνόρων,
που είχανε καρφωθεί παντού,
τότε ήταν δούλη, τώρα ελεύθερη.
Πολλούς που τους είχαν πουλήσει,
κάποιους δικαίως, κάποιους άδικα,
τους έφερα πίσω στην Αθήνα, την θεόκτιστη γη των πατέρων τους,
όπως και άλλους, που τους εξόρισε η σκληρή ανάγκη,
που δεν μιλούσαν πια την Αττική λαλιά,
καθώς περιπλανιόνταν σε τόπους και τόπους·
άλλους πάλι, που ζούσαν μιαν απάνθρωπη δουλεία εδώ στην πόλη,
που έτρεμαν το φέρσιμο των αφεντάδων,
τους ελευθέρωσα. Και αυτά
τα έπραξα με την εξουσία που μου δόθηκε,
συνδυάζοντας δίκαιο και δύναμη·
και όσα υποσχέθηκα τα τήρησα.
Εξίσου για τον μικρό και τον μεγάλο
θέσπισα νόμους δίκαιους και ίσιους.
Αν όμως το βουκέντρι, όπως το πήρα εγώ,
το είχε αδράξει κάποιος άλλος,
άνδρας αστόχαστος και άπληστος,
δεν θα μπορούσε να δαμάσει τον δήμο·
γιατί αν εγώ έσπευδα να δεχθώ
όσα ήθελαν τότε οι αντίπαλοι
κι έπειτα εκείνα που σχεδίαζαν γι᾽ αυτούς οι άλλοι,
η πόλη ετούτη θα είχε θρηνήσει πολλούς άντρες.
Γι᾽ αυτό αντιτάχθηκα με σθένος σε όλους,
κινήθηκα όπως ο λύκος μέσα σε αγέλη σκύλων.
(μετάφραση Θ. Κ. Στεφανόπουλος)
4. ΣΩΣΙΑΔΗΣ (6ος αιώνας π.Χ.)
Αναφέρεται στο ανθολόγιο τουΙωάννη Στοβαίου σαν εκείνος που αντέγραψε και διέσωσε τα Δελφικά παραγγέλματα, στο έργο του«Οι των Επτά Σοφών Υποθήκαι». Κάποια πρόσφατα ευρήματα όμως σε αρχαιοελληνικές πόλεις στην Τουρκία (Κύζικο) και κυρίως στο Αφγανιστάν, πιστοποιούν ότι η παράθεση των Δελφικών Παραγγελμάτων κατά Σωσιάδη ήταν διαδεδομένη ήδη από την αρχαιότητα.
5. ΙΠΠΩΝΑΞ (6ος αιώνας π.Χ.)
Ήταν αρχαίος Έλληνας σατιρικός, ιαμβικός ποιητής από την Έφεσο. Θεωρείται ιδρυτής του χωλίαμβου (ή σκάζων), του ιαμβικού τρίμετρου με τον τελευταίο πόδα σπονδείο ή τροχαίο. Υπήρξε ο εισηγητής της παρωδίας και τα ποιήματά του συντέλεσαν στην ανάπτυξη της τραγωδίας.Το 540 π.Χ. εξορίστηκε από τον τύρανο Αθηναγόρα και εγκαταστάθηκε στις Κλαζομενές όπου έζησε φτωχικά μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ενδεικτικά αποσπάσματα έργων / Σωζόμενα:
«ΔΕΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΡΜΗ - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ»
Αρχαίο κείμενο:
Ἑρμῆ, φίλ᾽ Ἑρμῆ, Μαιαδεῦ, Κυλλήνιε,
ἐπεύχομαί τοι, κάρτα γὰρ κακῶς ῥιγῶ
καὶ βαμβαλύζω ***
δὸς χλαῖναν Ἱππώνακτι καὶ κυπασσίσκον
καὶ σαμβαλίσκα κἀσκερίσκα καὶ χρυσοῦ
στατῆρας ἑξήκοντα τοὐτέρου τοίχου.
ἐμοὶ γὰρ οὐκ ἔδωκας οὔτέ κω χλαῖναν
δασεῖαν ἐν χειμῶνι φάρμακον ῥίγεος,
οὔτ᾽ ἀσκέρῃσι τοὺς πόδας δασείῃσι
ἔκρυψας, ὥς μοι μὴ χίμετλα ῥήγνυται.
Μετάφραση:
Ερμή, Ερμή μου, της Μαίας γιε, Κυλλήνιε,
επάκουσε την δέησή μου, γιατί τουρτουρίζω
και χτυπούν τα δόντια μου ***
Δώσε μια χλαίνη στον Ιππώνακτα και κανένα χιτωνάκο
και κανένα ζευγάρι σανδαλάκια και παντοφλάκια γούνινα
και εξήντα χρυσούς στατήρες, που ν᾽ ανεβώ στην ζυγαριά
κι ακόμα να γέρνει από την άλλη.
Γιατί εμένα ποτέ σου δεν μου έδωσες μια ζεστή χλαίνη,
το γιατρικό για το τουρτούρισμα το χειμώνα,
ούτε μου τύλιξες τα πόδια με ζεστές παντούφλες γούνινες
να μην ματώνουν οι χιονίστρες μου.
(μετάφραση Θ. Κ. Στεφανόπουλος)
«ΚΑΤΑΡΑ - ΕΠΩΔΟΙ»
Αρχαίο κείμενο:
Κύμ[ατι] πλα[ζόμ]ενος̣·
5 κἀν Σαλμυδ[ησσ]ῷ γυμνὸν εὐφρονε̣ . [
Θρήϊκες ἀκρό[κ]ομοι
λάβοιεν —ἔνθα πόλλ᾽ ἀναπλήσει κακὰ
δούλιον ἄρτον ἔδων—
ῥίγει πεπηγότ᾽ αὐτόν· ἐκ δὲ τοῦ χνόου
10 φυκία πόλλ᾽ ἐπέ̣χοι,
κροτέοι δ᾽ ὀδόν̣τας, ὡς [κ]ύ̣ων ἐπὶ στόμα
κείμενος ἀκρασίῃ
ἄκρον παρὰ ῥηγμῖνα κυμα….δ̣ο̣υ̣·
ταῦτ᾽ ἐθέλοιμ᾽ ἂ̣ν ἰδεῖ̣ν,
15 ὅς μ᾽ ἠδίκησε, λ̣[ὰ]ξ δ᾽ ἐπ᾽ ὁρκίοις ἔβη,
τὸ πρὶν ἑταῖρος [ἐ]ών.
Μετάφραση:
Και οι Θράκες με τις κοτσίδες στην κορφή
καλώς να τον δεχτούνε στην Σαλμυδησσό γυμνό
όπου έχει να πιει πολλά φαρμάκια
τρώγοντας το ψωμί του σκλάβου
να έχει παγώσει από το σύγκρυο
και ο αφρός της θάλασσας ν᾽ αδειάζει απάνω του σωρό τα φύκια·
να κείτεται πεσμένος ταπίστομα
σαν το σκυλί,
στην άκρη του γιαλού να σκάει το κύμα και να τον σκεπάζει.
Έτσι θα ᾽θελα να ᾽βλεπα
εκείνον που με αδίκησε,
που ποδοπάτησε τον όρκο,
κι ας ήταν μέχρι τότε φίλος μου.
(μετάφραση Θ. Κ. Στεφανόπουλος)
ΚΛΑΣΙΚΗ ΕΠΟΧΗ: 5ος - 4ος αιώνας π.Χ.
6. ΚΡΑΤΗΣ (5ος αιώνας π.Χ.)
Ήταν αρχαίος κωμικός ποιητής της Αθήνας, ο οποίος πήρε τρεις φορές το πρώτο βραβείο στα Μεγάλα Διονύσια. Πρώτη φορά βραβεύτηκε πιθανώς προς το τέλος της δεκαετίας του 450 π.Χ. ή στις αρχές της δεκαετίας του 440 π.Χ.. Από τις κωμωδίες του Κράτη διασώζονται 60 αποσπάσματα με δέκα τίτλους.
7. ΚΑΣΤΟΡΙΩΝ Ο ΣΟΛΕΥΣ (4ος αιώνας π.Χ.)
Αλεξανδρινός λυρικός ποιητής, από τους Σολούς της Κύπρου. Έζησε στην Αθήνα, την εποχή του Δημήτριου του Φαληρέα, προς τιμήν του οποίου συνέθεσε ύμνο που απήγγειλε ο χορός στην πομπή των Διονυσίων.
Ενδεικτικά αποσπάσματα έργων / Σωζόμενα:
«ΕΙΣ ΠΑΝΑ»
Αρχαίο κείμενο:
σὲ τὸν βολαῖς νιφοκτύποις δυσχείμερον
ναίονθ΄ ἕδραν͵ θηρονόμε Πάν͵ χθόν΄ Ἀρκάδων͵
κλήσω γραφῇ τῇδ΄ ἐν σοφῇ πάγκλειτ΄ ἔπη
συνθείς͵ ἄναξ͵ δύσγνωστα μὴ σοφῷ κλύειν͵
μωσοπόλε θήρ͵ κηρόχυτον ὃς μείλιγμ΄ ἱεῖς.
Μετάφραση:
Εσένα, που ’χεις για σπίτι σου την γη των Αρκάδων, την δαρμένη
απ’ του χιονιού τα βόλια, όλο βαρυχειμωνιά, Πάνα, των αγρίων ζώων βοσκέ,
εσένα θα καλέσω σε τούτη την γραφή την σοφή, περίφημα λόγια
συνθέτοντας, άνακτα, δυσνόητα να τ’ ακούει ο άσοφος,
αγρίμι που την μουσική αγαπάς και τραγούδι μειλίχιο της κηρόδετης σύριγγας σκορπάς.
Αρχαίο κείμενο:
Ἐξόχως δ' εὐγενέτας ἡλιόμορφος ζαθέοις
ἄρχων τιμαῖς σε γεραίρει.
Μετάφραση:
Ἔξοχα εὐγενὴς ἡλιόμορφος ἄρχοντας
μὲ λαμπρὲς θεϊκὲς τιμὲς σὲ δοξάζει.
ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ: 3ος – 1ος αιώνας π.Χ.
8. ΜΕΝΙΠΠΟΣ (310-255 π.Χ.)
Ήταν κυνικός φιλόσοφος και σατιρικός συγγραφέας που γεννήθηκε στα Γάδαρα, αρχαία Ελληνική πόλη της Συρίας (Μένιππος εκ Γαδάρων). Τα έργα του, τα οποία δεν σώζονται σήμερα, επηρέασαν σημαντικά τα έργα του Βάρρωνα και του Λουκιανού. Η Μενίππεια σάτιρα πήρε το όνομα της από αυτόν.
9. ΣΩΣΙΘΕΟΣ (3ος αιώνας π.Χ.)
Ήταν Αρχαίος Έλληνας τραγικός ποιητής του 3ου αι. π.Χ. Έζησε στην Αθήνα και την Αίγυπτο και συγκαταλέγεται μεταξύ των ποιητών της Αλεξανδρινής πλειάδας. Από το σατυρικό του έργο «Δάφνις» ή «Λυτιέρσας» διασώθηκε μόνο ένα απόσπασμα από τον Στοβαίο καθώς και κάποιοι άλλοι στίχοι από άλλο ποίημα επιγραφόμενο «Εξ Α(ε)θλίου».
10. ΛΟΥΚΙΛΙΟΣ (180-103/2 π.Χ.)
Θεωρείται ο θεμελιωτής της ρωμαϊκής σάτιρας. Καταγόμενος από οικογένεια ευγενών, διέμεινε για μεγάλο χρονικόδιάστημα στη Ρώμη. Έγραψε 30 βιβλία με σάτιρες, τις περισσότερες με εξάμετρο, ενώ χρησιμοποίησε και το ελεγειακό δίστιχο, καθώς και ιαμβικά και τροχαϊκά μέτρα. Από το έργο έχουν σωθεί ελάχιστα αποσπάσματα.
Ενδεικτικά αποσπάσματα έργων / Σωζόμενα:
«ΑΛΛΟ ΕΚΑΒΗ ΑΛΛΟ ΕΛΕΝΗ»
Αρχαίο κείμενο:
τὴν κεφαλὴν βάπτεις, τὸ δὲ γῆρας οὔποτε βάψεις,
οὐδὲ παρειάων ἐκτανύσεις ῥυτίδας.
μὴ τοίνυν τὸ πρόσωπον ἅπαν ψιμύθῳ κατάπλαττε,
ὥστε προσωπεῖον κοὐχὶ πρόσωπον ἔχειν.
οὐδὲν γὰρ πλέον ἔστι. τί μαίνεαι; οὔποτε φῦκος
καὶ ψίμυθος τεύξει τὴν Ἑκάβην Ἑλένην.
Μετάφραση:
Τα μαλλιά σου τα βάφεις, όμως τα γεράματα ποτέ δεν θα τα βάψεις,
ούτε θα εξαφανίσεις από τα μάγουλά σου τις ρυτίδες.
Μην πασαλείβεις λοιπόν όλο το πρόσωπό σου με ψιμύθιο,
έτσι που να έχεις προσωπείο και όχι πρόσωπο.
Ποιο το όφελος; Γιατί τρελάθηκες;
Ποτέ το κοκκινάδι και το ψιμύθιο δεν θα κάνουν την Εκάβη Ελένη.
(μετάφραση Θ. Κ. Στεφανόπουλος)
****************
Πηγές:
http://www.greek-language.gr
https://el.wikipedia.org
http://www.gnomikologikon.gr
http://greek_greek.enacademic.com
http://pix-hd.com
http://holographicarchetypes.weebly.com
http://www.gettyimages.co.uk
http://mfknukimbiblioteka.wixsite.com/start-from-scratch