Αμοργός
Νίκος Γκάτσος
Ξύπνησε γάργαρο νερὸ ἀπὸ τὴ ρίζα τοῦ πεύκου
νὰ βρεῖς τὰ μάτια τῶν σπουργιτιῶν καὶ νὰ τὰ ζωντανέψεις
ποτίζοντας τὸ χῶμα μὲ μυρωδιὰ βασιλικοῦ
καὶ μὲ σφυρίγματα σαύρας.
Τὸ ξέρω
εἶσαι μία φλέβα γυμνὴ κάτω ἀπὸ τὸ φοβερὸ βλέμμα τοῦ ἀνέμου
εἶσαι μία σπίθα βουβὴ μέσα στὸ λαμπερὸ πλῆθος τῶν ἄστρων.
Δὲ σὲ προσέχει κανεὶς
κανεὶς δὲ σταματᾶ ν᾿ ἀκούσει τὴν ἀνάσα σου
μὰ σὺ μὲ τὸ βαρύ σου περπάτημα μὲς στὴν ἀγέρωχη φύση
θὰ φτάσεις μία μέρα στὰ φύλλα τῆς βερυκοκιᾶς
θ᾿ ἀνέβεις στὰ λυγερὰ κορμιὰ τῶν μικρῶν σπάρτων
καὶ θὰ κυλήσεις ἀπὸ τὰ μάτια μιᾶς ἀγαπητικιᾶς σὰν ἐφηβικὸ φεγγάρι.
Ὑπάρχει μία πέτρα ἀθάνατη
ποὺ κάποτε περαστικὸς ἕνας ἀνθρώπινος ἄγγελος
ἔγραψε τ᾿ ὄνομά του ἐπάνω της
κι ἕνα τραγούδι ποὺ δὲν τὸ ξέρει ἀκόμα κανεὶς
οὔτε τὰ πιὸ τρελὰ παιδιὰ οὔτε τὰ πιὸ σοφὰ τ᾿ ἀηδόνια.
Εἶναι κλεισμένη τώρα σὲ μιὰ σπηλιὰ τοῦ βουνοῦ Ντέβι
μέσα στὶς λαγκαδιὲς καὶ στὰ φαράγγια τῆς πατρικῆς μου γῆς
μὰ ὅταν ἀνοίξει κάποτε
καὶ τιναχτεῖ ἐνάντια στὴ φθορὰ καὶ στὸ χρόνο
αὐτὸ τὸ ἀγγελικὸ τραγούδι
θὰ πάψει ξαφνικὰ ἡ βροχὴ καὶ θὰ στεγνώσουν οἱ λάσπες
τὰ χιόνια θὰ λιώσουν στὰ βουνὰ
θὰ κελαηδήσει ὁ ἄνεμος
τὰ χελιδόνια θ᾿ ἀναστηθοῦν
οἱ λυγαριὲς θὰ ριγήσουν
κι οἱ ἄνθρωποι μὲ τὰ κρύα μάτια καὶ τὰ χλωμὰ πρόσωπα
ὅταν ἀκούσουν τὶς καμπάνες νὰ χτυπᾶν
μέσα στὰ ραγισμένα καμπαναριὰ μοναχές τους
θὰ βροῦν καπέλα γιορτινὰ νὰ φορέσουν
καὶ φιόγκους φανταχτεροὺς νὰ δέσουν στὰ παπούτσια τους.
Γιατὶ τότε κανεὶς δὲ θ᾿ ἀστιεύεται πιὰ
τὸ αἷμα τῶν ρυακιῶν θὰ ξεχειλίσει
τὰ ζῷα θὰ κόψουν τὰ χαλινάρια τους στὰ παχνιὰ
τὸ χόρτο θὰ πρασινίσει στοὺς στάβλους
στὰ κεραμίδια θὰ πεταχτοῦν ὁλόχλωρες παπαροῦνες καὶ μάηδες
καὶ σ᾿ ὅλα τὰ σταυροδρόμια θ᾿ ἀνάψουν κόκκινες φωτιὲς τὰ μεσάνυχτα.
Τότε θὰ ῾ρθοῦν σιγὰ-σιγὰ τὰ φοβισμένα κορίτσια
γιὰ νὰ πετάξουν τὸ τελευταῖο τους ροῦχο στὴ φωτιὰ
κι ὁλόγυμνα θὰ χορέψουν τριγύρω της
ὅπως τὴν ἐποχὴ ἀκριβῶς ποὺ εἴμασταν κι ἐμεῖς νέοι
κι ἄνοιγε ἕνα παράθυρο τὴν αὐγὴ
γιὰ νὰ φυτρώσει στὸ στῆθος τους ἕνα φλογάτο γαρύφαλο.
Παιδιὰ ἴσως ἡ μνήμη τῶν προγόνων
νὰ εἶναι βαθύτερη παρηγοριὰ καὶ πιὸ πολύτιμη συντροφιὰ
ἀπὸ μία χούφτα ροδόσταμο
καὶ τὸ μεθύσι τῆς ὀμορφιᾶς
τίποτε διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν κοιμισμένη τριανταφυλλιά του Εὐρώτα.
Καληνύχτα λοιπὸν
βλέπω σωροὺς πεφτάστερα νὰ σᾶς λικνίζουν τὰ ὄνειρα
μὰ ἐγὼ κρατῶ στὰ δάχτυλά μου τὴ μουσικὴ γιὰ μία καλύτερη μέρα.
Οἱ ταξιδιῶτες τῶν Ἰνδιῶν ξέρουνε περισσότερα νὰ σᾶς ποῦν
ἀπ᾿ τοὺς Βυζαντινοὺς χρονογράφους.
Νίκος Γκάτσος
Απόσπασμα από το βιβλίο του «Αμοργός».
Πηγή: http://dimitrisfileles.blogspot.com/2016/04/nikos-gatsos-amorgos-i.html